- nowości i publikacje * news and articles

Mój świat, moja pasja, moje rozumienie przyczyn i metod leczenia schorzeń, które powodują ból oraz inne dolegliwości.


  • sobota, 27 sierpnia 2011
    • Zakończenie konkursu.

      Konkurs zakończony. Nikt nie napisał żadnej recenzji. Nie sposób nie otrzeć się o rozczarowanie, ale i tak bywa. Nagroda pozostanie do zagospodarowania na następny konkurs, o ile takowy będzie miał miejsce :-)

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      sobota, 27 sierpnia 2011 15:00
  • czwartek, 25 sierpnia 2011
  • wtorek, 23 sierpnia 2011
    • Moje artykuły w podsumowaniu

      Zakończyłem spisywanie swoich rozważań nt. stawów człowieka w aikido. Aikido i fizjoterapia spotkały się w jednym miejscu. Moja mieszanka pasji i pasji, zaangażowania i zaangażowania. Nie umiem chyba rozdzielić tych dwóch aspektów mojego życia - tak mocno się zazębiły i tak mocno na siebie wpływają. Wszystkim, którzy motywowali mnie do pisania o tych zagadnieniach - dziękuję. Nisko sie Wam kłaniam. A Tobie Stan - największe dzięki, bo wpuściłeś mnie wcale mnie nie znając. Zaufałeś wiedzy, która przyszła z bardzo daleka a dzięki Tobie obiegła cały świat :-)



      To mój wkład w propagowanie aikido.


      I had ended my articles on aikido and human joints. My passion on work have met my passion on aikido and they are constantly going hand in hand. Cannot be seperated in any way. I thank all who supported me during that process. And most of all thank you - Stanley Pranin. You let me into your site without even knowing me. You trusted my knowledge that came to you from distant country and thanks to you - it has traveled around the world. That is my brick in AIKIDO castle.

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      wtorek, 23 sierpnia 2011 21:17
    • Aikido and spine

      Aikido and spine

      I think we are finally ready to conclude all body parts and concentrate on spine – a no man’s land which has been explored by many and explained by many with so many mistaken concepts  it is hard to believe. I will present my point of view with a belief that I am not a glass ball of a witch and my conclusions are questionable to some. But I would defend them because my patients show me the correctness of them. Nature defends itself. There is just one physiology, just one anatomy, we will not invent anything revolutionary since.

      Let me divide my deduction into several parts:

      1. Mechanical analysis of the spine, a quick look at its five parts,
      2. Its role in autonomic body function,
      3. Aikido and spine
      4. Pain and aikido

      Ad.1. From mechanical point of view human spine is a system of pivots,  shock absorbers and propelling devices. Range of movement of particular spine parts depends on shapes of articular surfaces that co-work and determine its mobility.


      We anatomically divide neck into two major parts: sub-occipital complex and the remaining part or functionally into sub-occipital to C3 level and from C4 to Th4. The upper segments work in a different manner than the rest. They are responsible for rotating the head which goes along the rest of the neck of course and meets with neck/thoracic junction where rotation is also remarkably significant too. Neck bends forward and backwards and rotates successfully only when all segments are free from mechanical or reflex limitations and when underlying thoracic segments are also fully mobile. Lack of movement on any of the levels requires inner compensation within the spine and it costs an extra effort. Short and long muscles give it a smooth action only when in proper elasticity and length.

      Thoracic spine

      Strong but elastic and springy rib gage protects internal organs, crucially vital to body functions. Thoracic spine has to co-work with the ribs to make the whole construction as much rigid as elastic.  Its movements are strictly determined by ribs and sternum. Thoracic spine movements determine neck fluent movements. Muscles do their job well when they are free from pathogical tension or injuries.


      This part is the most controversial for so many enigmas considering low back. It mainly bends forward and backward with minimal rotation apart from the very last joint junction between L5 (lowest lumbar vertebrae) and sacral bone. Thick discs, strong supporting ligaments and muscles support the upper body on pelvis, move it and  decelerate its movements.

      Ad 2. Skeletal spine (bones) allows the central nervous system to penetrate it with its spinal cord. On every spine level it gives a pair of nerves leaving spinal cord and divides them into ventral and dorsal nerves. They innervate all internal organs, muscles, veins, giving them connections to and from your brain. With autonomic nervous system running along the spine but outside – nervous system controls all body functions with no control from our consciousness. It all works automatically. Your muscle tension does, your skin sweating does, your blood pressure does etc. All impulses that go here and there mix together in one huge “internet superhighway” within you. Impulses travel very fast from one place to another. Spine and spinal cord seems to influence those journeys a lot.

      Ad 3. Spine in aikido.. well, it is more to describe than we suppose. To make the story short I will put it all in points:

      a)      Spine holds all limbs and chest so it transmits all movements from one end of the locomotor spine to another, it works as a transmitter of any smallest tensions, muscle actions that we are applying, feeling or responding to;

      b)      Spine dampens and vertical vibrations through its internal cushions – discs (jelly items that do absorb and disarm those vibrations taking place during any moves);

      c)       Spine allows to perform any movement requires because it consists so many articulation surfaces it can choose the most convenient combination for movement possible, it usually makes them work all together with some focused on movement more and some less;

      d)      Spine bends to match our demands in falls forward and backward, it takes throws against the ground so it protects the spinal cord and the rest of the body from being injured;

      e)      Spine, when free from movement limitations, allows to perform whatever we think of, to be exact: any combination from sucesfull irimi, through kaiten nage, to suwari waza techniques for example;

      f)       Spine reads our state of mind, replies to it, reflects it no matter what physical construction we are made of or what history we have been through; it glows when we are healthy, springy and full of life, it shades when opposite, when in bad moods, in illness, in pain;

      g)      Spine is also connected with breathing: its shape and relation with chest is a basic factor on breathing, apart from soft tissue limitation, of course.

      Ad 4. Painful spine in aikido means the following:

      a)      It had been injured and not cured well (by injure I understand something less that bone breakage but soft tissue disorders like capsula irritations, ligamentous instability that leads to hypermobility and/or muscle imbalance affecting smooth spine segment action)

      b)      It has no chance for a good warm up before dojo work-outs and for a reasonable cooling down after,

      c)       It has some persistent tissue irritations in one of its tissues or in group of them and cannot work free without warning signals from them,

      From my personal experience the most rearly consulted problem in the spine is a dics dysfunction / prolapse / hernia, whatever we call it. Disc is commonly blamed on all spine problems and it is not true. There are so many spine surrounding tissues that are innervated and responding to what they are loaded with it is a maze to point out the very one. With specific manual procedures we are able to determine what tissue groups we need to work with to bring the problem to reasonable size and get rid of it. Sometimes very simple procedures can bring a lot of relief in pain and help to get back to exercises again.

      Pain in aikido usually means lack of elasticity in muscles governing pelvic action and it gets transmited as asymmetric spine action. This – in turn – disturbs fluent action of the whole body and it is only a matter of time to reveal this as a painful disorder.

      Aikido is supposed to be a pain-free activity. It should fill us with pleasure and joy of learning and performing. It is bad when with pain we take it away from us on our own demand. Reasonable stretching exercises connected with skillful breathing and working on our personal growth is a simple way to pain free aikido. Our body with all its parts described in all my articles is a fantastic mechanism we are with 24 hrs a day and need to care of it to maintain a healthy life. Proper nutrition, physical exercises (aikido J) and emotional health should guarantee the very balanced state of us. And that is my wish to all of my aikido friends.

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      wtorek, 23 sierpnia 2011 20:37
  • niedziela, 21 sierpnia 2011
    • Myśl na dziś

      "Miłość jest dobra.  Wątpliwość,że tak jest stanowi krytykę wobec Boga i taka postawa odsuwa od człowieka zarówno Boga właśnie, jak i samą miłość"

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      niedziela, 21 sierpnia 2011 09:23
  • czwartek, 18 sierpnia 2011
    • Jak bardzo potoczne zwroty pokazują mylność przekonań dotyczących ciała.

      Jak bardzo potoczne zwroty pokazują mylność przekonań dotyczących ciała.

      Potoczny język pełen jest zwrotów i stwierdzeń odzwierciedlających nasz stosunek do ciała, do tego, jakie wzorce przekonań nami kierują. Przekazywane tradycyjnie z pokolenia na pokolenie nie tylko mocno zakorzeniają się w myśleniu ( w podświadomości wręcz ), ale co gorsza uczą nas i nasze dzieci absolutnie chorego widzenia kwestii związanych z życiem bez bólu, w radości itd.

      Poniżej wezmę pod lupę kilka i spróbuje pokazać ich tragiczność (nie umiem odnaleźć w tej chwili innego określenia).


      „W życiu trzeba mieć twardy tyłek, jeśli chce się mieć miękkie serce”

      Przekonanie ukryte w tym powszechnie znanym powiedzeniu dotyczy zasady: chcesz być dobry dla ludzi (czyli kochać ich sercem) – musisz liczyć się z tym, że dostaniesz przez to po tyłku. Uderzenia w pośladki jedyne, co robią, to usztywniają człowieka samymi uderzeniami oraz lękiem przed kolejnym „razem”. Ukryta treść mówi także: ceną miłości bezinteresownej jest ból (innych miejsc ciała). Pośladki czyli pokrywa bioder są częścią fundamentu człowieka, o czym wiele razy już pisałem. Naraża się więc fundament na stwardnienie, a to prowadzi do schorzeń zarówno stawów kończyn dolnych, jak i innych zespołów dolegliwości pochodzenia odmiednicznego. Kto więc godzi się na miłość bezinteresowną godzi się na cierpienie. Czyli miłość uszkadza, miłość kosztuje, miłość wymaga ofiary z czegoś. Odmianą tego powiedzenia jest to o miękkim tyłku, ale twardym sercu. Nikt w pełni władz umysłowych nie podąży za taką miłością, jestem pewien..


      „W życiu trzeba mieć sztywny kark”

      To zagadnienie dotyczy nie tylko karku, ale i całej sylwetki. Nadmiernie usztywniana prowadzi do spadku a w ostateczności do zesztywnienia ciała. W parze z tym idzie z reguły zesztywnienie poglądów oraz emocji. Bert Hellinger stwierdził kiedyś, iż ktoś, kto nie umie się ukłonić w pokorze swoim rodzicom i uszanować ich będzie cierpiał z powodu bólów kręgosłupa. W naszej rzeczywistości nie przyjęły się ukłony oddawane innym, a nawet jeśli kiedyś ich używano, to od dawna nikt tego nie robi. Proszę wybaczyć trywializm, ale sztywnienie czeka człowieka po śmierci, a nie powinno mu towarzyszyć za życia. Ta prosta acz dla wielu okrutna prawda pokazuje, iż – dosłownie – umieramy za życia, godząc się na postawę sztywności, uporu (w negatywnym tego słowa rozumieniu) oraz wynikowo nieelastyczności w zetknięciu się z nowym dniem, jego wyzwaniami i innymi ludźmi, których spotykamy na swojej drodze. Sztywny kark? Brrrr..


      „Małe dzieci – mały problem, duże dzieci – duży problem”

      Przekonanie to przyprawia mnie osobiście o dreszcze obrzydzenia. Traktuje ono w prostym przekazie dzieci, jako problem. Obserwując wielu rodziców śmiem twierdzić, że tak właśnie jest, że ich dzieci są dla nich nieustannym kłopotem, udręką i najlepiej by było, gdyby można było wyjąć tym potworkom baterie, by wreszcie stanęły grzecznie w kącie i nie przeszkadzały w dorosłym życiu ich rodziców. Tylko w tym momencie należy spytać: to po co im dzieci? By się pokazać? Bo mieć „laleczkę”, która można się pochwalić przed rodziną? Nie chcę tu snuć domysłów. W dziecku takowe przekonanie podtrzymuje poczucie winy za bycie problemem, ucisza pewność siebie, umiejętność dążenia do celu, samorealizacji. Jest to w moim przekonaniu zwykłe znęcanie się na własnych dzieciach. Brrr po raz kolejny..


      „Jak tak będziesz biegał, to się przewrócisz”

      Bardzo często widzi się taką scenę: biegnie maluch, rozpędza się, a za nim słychać krzyk rodzica „nie biegnij, bo się przewrócisz”. To jest jedno z takich zdań, które bezwiednie powtarzane, przekazuje naszym dzieciom nasz lęk, nasze nieumiejętności, nasz wpisany przez kogoś w nas wzorzec nie sięgania po maksimum naszych możliwości. Powstają więc takie dzieci nieudaczniki, którym nic nie wychodzi, które nie wierzą w siebie, u których każda wewnętrzna inicjatywa natychmiast wysłuchuje głosu rodzica (choćby ten już nie żył) : „nie rób tego, bo się przewrócisz”. Wypaczona wizja samokształcenia siebie, sięgania wyżej i wyżej wywołuje zazdrość względem tych, którym takowych przekonań nie wkładano do głowy i którzy zachwycają nas swoimi osiągnięciami. A zazdrość ta pociąga za sobą często chęć odegrania się, złość, agresję… Ruch, który powinien dawać dziecku nieokiełznaną radość zostaje obwarowany lękiem, przekonaniem, że prowadzi do nieszczęścia, do bólu. To jedno z przekonań przenosi się później na inne aspekty ludzkiego życia (seksualność, umiejętność aktywnego odpoczynku, ćwiczenia ruchowe itd.)


      „Ona ma serce z kamienia”

      Stwierdzenie opisujące stan wiążący się z wyjałowieniem emocjonalnym, nieumiejętnością empatii oraz postepowaniem manifestującym się wrogością, chłodem kalkulacji, chęcią uczynienia komuś krzywdy. Zranione serce, okradzione z uczuć, ciepła, miłości, przekształca się w kamień i jako takowe trwa. Stwardniałe nie umie prawidłowo pracować. Na samym jego spodzie leży nieutulona krzywda i niewypłakane łzy. Na zewnątrz mamy osobę wykorzystującą ludzi, bezdusznego człowieka, który z nikim i niczym się nie liczy.

      "Dzieci i ryby głosu nie mają"

      Powiedzenie, które dosłownie podcina gardło wszelkiej ekspresji. Tzw. zimny chów, którego podstawą bylo/jest absolutne posłuszeństwo rodzicowi i jego/jej postanowieniom zakazywało wszelkiego sprzeciwu. A ten wyraża się najczęściej słowem. "Nie pyskuj smarkaczu" to jedna z częściej proponowanych dróg zakończenia dyskusji z dzieckiem, o ile w ogóle do jakiejkolwiek dyskusji dochodzi. "Koniec dyskusji" wyrzucane w krzyku zazwyczaj, to przecież nic innego, jak oznaka nieumiejętności poradzenia sobie z problemem przez samego rodzica. A w dziecku zaczyna się wytwarzać stan, który można porównać do szybkowaru: w środku gotuje sie cos, ciśnienie duże, a gwizdek sobie pyk pyk... Zaciskanie zęby, gardło, przepona napięta, by utrzymać wszystko w ryzach. A jeśli towarzyszy temu jeszcze jakakolwiek forma przemocy (choć samo to jest już przemocą) tworzą się zespoły określane, jako rodzicielskie. Koszmarne w formie i konsekwencjach. Ukryta złość, agresja i chęć odegrania się, cedzenie słów przez zęby i napięcie górnej części ciała przy niestabilnej dolnej, to obraz osoby dotkniętej życiem w tym przekonaniu.

      Wszystkie opisane zwroty wiążą się, jak łatwo dostrzec, z wypaczoną formą miłości lub jej brakiem. Słowo kocham niczego nie załatwia. Miłość to przecież wielki proces stawania się otwartym na nią i dawania jej z siebie drugiemu. Miłość odrzuca wszelkie protezy, a te podstawiane są nam ze wszystkich stron. By przynajmniej nie ukorzeniać w sobie nieprawidłowych przekonań o miłości i życiu – strzeżmy języka, który jest środkiem wyrażania nas samych oraz kształtowania przekonań w naszych rodzinach.

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      czwartek, 18 sierpnia 2011 15:15
  • środa, 17 sierpnia 2011
    • Niedługo minie rok od założenia tego bloga

      I po tym roku chcę zaproponować wszystkim, którzy go odwiedzają następujący konkurs rocznicowy.

      Każdy z Was ma wśród moich wpisów swój ulubiony z powodu, który jest wiadomy Jej/Jemu. Proszę o komentarze do wpisów, a najciekawszy opublikuję za zgodą autora, któremu w prezencie dostanie się..ale to już niespodzianka :-).

      Zapraszam do zabawy :-)

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      środa, 17 sierpnia 2011 00:39
  • niedziela, 14 sierpnia 2011
    • Aikido i kręgosłup - ostatnia część cyklu artykułów.

      Dotarłem do ostatniej części artykułów dotyczących części ciała człowieka widzianych przez pryzmat aikido. Kręgosłup. Oś ciała. Mit wśród mitów.


       Aikido i kręgosłup


      W cyklu opisującym poszczególne elementy narządu ruchu przez pryzmat aikido doszliśmy chyba do momentu, w którym można pod lupę wziąć sam kręgosłup. Swojego rodzaju ziemię niczyją, eksplorowaną przez wielu i przez tak wielu opisywaną w niezwykle nieprawidłowy sposób, że aż trudno uwierzyć. Zaprezentuję tu moje widzenie tego zagadnienia zastrzegając, iż nie jestem szklaną kulą i nie posiadam recepty na jedyną prawdę i dla wielu informacje poniżej mogą okazać się obrazoburcze. Nie zmienia to faktu jednak, iż to moi pacjenci przekonują mnie, co do poprawności tych tez. Natura broni się sama. Jest jedna fizjologia i jedna anatomia i wiele nowego tu nie da się stworzyć.

      Rozważania o kręgosłupie w aikido podzielę na następujące części:

      1. Analiza mechaniki kręgosłupa z uwzględnieniem jego części,
      2. Rola kręgosłupa w autonomicznych odruchach ciała,
      3. Aikido i kręgosłup,
      4. Ból w aikido.

      Ad.1. Z mechanicznego punktu widzenia kręgosłup jest systemem dźwigni, amortyzatorów I urządzeń napędowych. Zakres ruchu jego poszczególnych części uzależniony jest od kształtu płaszczyzn stawowych stykających się ze sobą kręgów.


      Anatomicznie szyje podzielono na dwie części: rejon podpotyliczny I pozostała część do kręgosłupa szyjnego lub według podziału funkcjonalnego od rejonu podpotylicznego do trzeciego kręgu szyjnego a potem w dół do czwartego piersiowego. Szczytowe segmenty zbudowane są i pracują inaczej od pozostałych. Zapewniają one szyi skręty w obie strony z odpowiednim oczywiście wykorzystaniem niższych segmentów i tak ruch ten zachodzi aż do przejścia piersiowo-szyjnego, gdzie rotacja jest znów dość znaczna. Szyja generalnie zgina się i odchyla ku tyłowi oraz skręca i zgina na boki w sytuacji braków ograniczeń ruchowych na segmentach oraz dobrej ruchomości górnego kręgosłupa piersiowego Brak ruchomości na którymkolwiek z segmentów wymusza wewnętrzna kompensację, czyli nadmierny wysiłek na którymś z pozostałych segmentów (najczęściej sąsiadującym). Długie i krótkie mięśnie napędzają kręgosłup do ruchu.

      Kr. piersiowy

      Silna i elastyczna klatka piersiowa chroni ważne dla zycia organy wewnętrzne. Kręgosłup piersiowy usztywnia ją dodatkowo, współpracując z żebrami. Mięsnie działają prawidłowo o ile nie muszą stawiać czoła przykurczom lub innym ograniczeniom.

      Kr. lędźwiowy

      To najbardziej kontrowersyjna część kręgosłupa ze względu na niepoliczalną wręcz ilość mitów dotyczących niej samej. Kr. lędźwiowy porusza się według schematu zgięcie i wyprost a z niewielką rotacją poza ostatnim piętrem łączącym kręg piąty (najniższy) z kością krzyżową czyli już z miednicą. Tam zachodzi rotacja i to znaczna. Grube dyski (tarcze międzykręgowe), silne więzadła podtrzymujące górną część ciała oraz mięśnie przyczepione do miednicy stanowią o stanie kręgosłupa lędźwiowego.

      Ad 2. Kręgi czyli kostne element przyjmują w siebie wypustkę centralnego układu nerwowego, którą jest rdzeń kręgowy. Na każdym poziomie kręgosłupa wypuszcza on po parze nerwów rozdzielających się na dwie gałęzie: brzuszną i grzbietową. Odpowiadają one wspólnie za unerwienie zarówno grzbietowej, jak I brzusznej części ciała wraz z kręgosłupem, jego mięśniami, więzadłami, najdrobniejszymi tętnicami czy żyłami oraz narządami wewnętrznymi. Informacje płynące do i z tych elementów łączą się i płyną do centrum analizującego je, czyli do mózgu. Stamtąd w odpowiedzi biegną już konkretne polecenia do wykonania na obwodzie. Wraz z układem autonomicznym połączonym z nerwami rdzeniowymi za pomocą gałęzi łączących tworzą nieprawdopodobnie skuteczny I szczelny układ wymiany informacji pomiędzy wszelkimi elementami ciała. System ten działa bez naszego świadomego udziału. To swoista wewnętrzna “autostrada” internetowa. A kręgosłup wydaje się mieć na nią największy wpływ.

      Ad 3. Kręgosłup w aikido – tu należałoby napisać więcej, niż się to wydaje ale aby skrócić opowieść – umieszczę pewne uwagi w punktach:

      a)      Kręgosłup utrzymuje wszystkie kończyny i klatkę piersiową, przenosi naprężenia I ruchy pomiędzy nimi, działa jako transmiter najmniejszych impulsów, które czujemy, analizujemy I na które reagujemy;

      b)     Kręgosłup wygłusza i rozprasza wszelkie pionowe drgania powstające w trakcie ruchów dzięki wbudowanym amortyzatorom – tarczom międzykręgowym,

      c)    Kręgosłup pozwala na wykonywanie wszelakich wymaganych ruchów ze względu na posiadane płaszczyzny stawowe kręgów determinujące ruchomość ciała, potrafi wybrać spomiędzy nich te, które w danym momencie należy zatrudnić do pracy, a którym można zezwolić na odpoczynek w mniejszym czy większym stopniu,

      d)     Kręgosłup zgina się przy rzutach I przewrotach, bierze na siebie uderzenia padów I chroni w nich rdzeń kręgowy przed urazami,

      e)   Kręgosłup wolny od ograniczeń pozwala wykonywać wszelkie kombinacje ruchów poczynając od irimi, poprzez kaiten nage po techniki suwari, to jego stan decyduje w dużej mierze o poziomie i jakości naszego ruchu;

      f)       Kręgosłup odczytuje nasz stan ducha, odpowiada na to, odzwierciedla go bez względu na to, jakiej fizycznej budowy jest jego właściciel czy tez jaką historie rozwoju osobowego ma za sobą: “błyszczy”, gdy jesteśmy zdrowi, jest sprężysty I silny, pełen życia, a “blaknie” w stanach chorobowych czy bólu;

      g)      Kręgosłup połączony jest także z oddechem swoim kształtem, z klatką piersiową oraz tkankami warunkującymi płynności oddechu.

      Ad 4. Bolesny kręgosłup w aikido może mieć kilka swoich powodów, o których warto wiedzieć:

      a)    doznał urazu i nie został dobrze wyleczony (poprzez uraz rozumiem wszystko poza złamaniami elementów kostnych ale stany przeciążenia tkanek miękkich, jak mięśni, więzadeł itd)

      b)      nie dostaje szansy na dobre rozgrzanie i przygotowanie do zajęć oraz wyciszenia po,

      c)   wśród tkanek jest jakaś chronicznie podrażniona I nieustannie wysyła informację bólową.

       Z mojego doświadczenia wiem, że najrzadziej występującym problemem wśród dotykających kręgosłup jest wyizolowane i aktywne schorzenie dysku. To dyski zazwyczaj wini się o problemy z plecami a tak nie jest. W kręgosłupie i wokoło niego jest tyle innych wysokounerwionych tkanek, iż nie jest możliwe wskazanie jednej winnej problemu. Dokładnym badaniem ręcznym i odpowiednimi procedurami terapii można określić, nad jakimi grupami tkanek I nad którymi reakcjami warto pracować, by poprawić stan miejscowy zastany. Często dość proste procedury potrafią przynieść wiele ulgi i pomóc w powrocie do ćwiczeń.

      Ból w aikido zazwyczaj oznacza brak elastyczności mięśni sterujących miednicą I wywołujących asymetrię kręgosłupa. Ten stan bowiem zaburza płynność innych elementów ciała i jedynie kwestią czasu pozostaje pojawienie się bólu czy tez innej dolegliwości.

      Aikido winno być aktywnością bez bólu. Oczekujemy, że wypełniać nas będzie radością I przyjemnością płynącą z ćwiczenia go. Nie jest dobrze, gdy ból odbiera nam te przyjemności i to na nasze własne życzenie. Odpowiednia ilość rozciągania połączona z dobrym i efektywnym oddechem oraz mądrym rozwojem osobistym jest prostą droga do radosnego i niebólowego aikido.

      Składowe naszego narządu ruchu, które opisałem w moich artykułach, tworzą fantastycznie genialny mechanizm, z którym dane jest nam obcować przez 24 godziny na dobę i który wymaga dbałości. Prawidłowe odżywianie, ćwiczenia ruchowe (aikido J) oraz zdrowie emocjonalne powinny gwarantować zrównoważenie w człowieku I zdrowie. I tego właśnie życzę wszystkim zakochanym w aikido…

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      niedziela, 14 sierpnia 2011 20:54
    • Aikido i barki - wersja polska

      Aikido i barki

      Barki są w aikido praktycznie wszędzie. Uzbrojeni czy tez nie – używamy ich we wszystkich ruchach.

      Barki to bardzo ruchome stawy a przez to podatne na wiele ograniczeń. Ich stabilność oraz funkcja wyznaczane są przez czynniki anatomiczne jak silne i krótkie mięśnie biegnące od łopatek do ramienia, powierzchowne mięśnie tułowia oraz aparat biernej stabilizacji stawu, czyli torebka stawowa i więzadła. Barki narażane są nieustannie na wiele urazów. Ponieważ techniki aikido są technikami “ręcznymi” – angażują one barki w różnym natężeniu. Obciążają je, pociągają, popychają, kompresują, skręcają I w przeróżnych konfiguracjach wymagają od nich dopasowania się do zaistniałej sytuacji. Barkami operują także mięśnie o przyczepach leżących dość daleko, jak najszerszy grzbietu przyczepiony do miednicy, dźwigacz łopatki biegnący od kręgosłupa szyjnego, silne płaskie mięśnie piersiowe rozpostarte na przedzie klatki piersiowej itd.

      Jedynym punktem kostnym, który przenosi wszelkie obciążenia z kończyny górnej na tułów, czyli jedynym punktem podparcia wokoło którego są w stanie zadziałać siły z mięśni jest staw obojczykowo-mostkowy. Poprzez niewielką skręconą kość, obojczyk, mamy dostęp do skuteczności i wydajności ramion i barków. Bez niego nie ma mowy o silnych barkach, ramionach a jedynie o zwisającej kończynie.

      Rzut oka na kompleks stawów tworzących bark uwidacznia grupę 5 stawów, dzięki którym kończyna górna może pracować zarówno w ruchach wolnych, jak pod obciążeniem. Część z tych stawów to tzw. stawy rzeczywiste, a część to stawy funcjonalne ale wszystkie one działają w jednym zespole zwanym ramienno-łopatkowym czy też barkiem.

      Podstawowym czynnikiem warunkującym pracę ramienia jest kąt ułożenia łopatki na powierzchni tylnej klatki piersiowej. Kierunki przebiegu mięśni oraz zwroty działania zaprogramowane są przez naturę tak, by każdy z tych elementów działał jak najlogiczniej.  Ruchy barków zgrane są z ruchami kończyn górnych a mowa tu o wznosach, dźwiganiu, szarpaniu, obniżaniu, wszelkich możliwych  rotacjach. I znów: każdy ten ruch możliwy jest dzięki niewielkiej kości obojczyka, przed którym stawiamy wielkie wyzwania. Barki zalicza się do stawów mieszanych, czyli takich, których stabilność i spokój pracy zależą zarówno od kształtu elementów kostnych, aparatu torebkowo-więzadłowego oraz mięśni. Pokrycie stawu mięśniem naramiennym oraz jego związek z krótkimi i długimi mięśniami wskazuje jednak na pewną dominację mięśni w obsłudze stawu.

      Jak więc wygląda wspólnota aikido i barków? Barki w aikido są dosłownie wszędzie. Poprzez ręce, które dotykają, odbierają informacje o sile ataku, podczas menuchi informują nas o stanie napięcia pomiędzy ćwiczącymi. Mówią za nas praktycznie w każdej z technik. Stopy przenoszą nas z miejsca na miejsce, kolana gwarantują sprężysty i płynny ruch, biodra odpowiadają za siłę ruchu a barki działają. To one przecież kończą każdy rzut w tak wielu spektakularnych technikach. Barki posiadają wiele zakończeń nerwowych, które są czytnikami sytuacji, w której znalazło się nasze ciało. I to wszystko dzieje się w ułamkach sekund więc warto spróbować sobie wyobrazić tempo przewodzenia informacji z i do barków. System nerwowy praktycznie nie posiada ograniczeń co do ilości przesyłu danych, uczy się jak radzić sobie z przeciążeniami oraz jak je przesyłać, gdy nie ma „tłoku” na połączeniach pomiędzy nerwami. Z układem ruchu jako wykonawcą swoich poleceń układ nerwowy potrafi dokonywać rzeczy niezwykłych.

      Jak wspomniałem, barki narażone są na różnorakie urazy, gdyż uczestniczą w przewrotach, uderzeniach o matę czy też skrajnych skrętach. Skupmy się na moment na tym.

      Urazy barków można sklasyfikować jako:

      1. urazy z upadków, uderzeń, szarpnięć  oraz nieprawidłowych nawyków postawy, 

      2. nieprawidłowych napięć grup mięśniowych (nierównowaga statyczna) prowadzących do zużywania się stawu/stawów,

      3. urazy z powodów określanych jako pozastawowe jak np. stłumiona złość skupiona w ramieniu i składowych aparatu żucia w połączeniu z dysfunkcjami rejonu miednicy i bioder.

      Przeanalizuję pokrótce każdy z punktów.

      Ad.1 Upadki na bark oraz inne urazy mechaniczne zazwyczaj uszkadzają układ biernej stabilizacji stawu, czyli torebkę stawową i/lub więzadla, mogą oderwac mięsień od kości lub rozerwać jego brzusiec. Wszystko to oczywiście wymaga fachowej pomocy lekarskiej. Proces diagnostyczny wykonywany jest za pomocą badania z użyciem fal ultradźwiękowych czy też pola magnetycznego. Leczenie bezpośrednio wynika z typu urazu. Po wszelkiej interwencji chirurgicznej i czasie potrzebnym na zaleczenie urazu wkracza rehabilitacja, która ma przywrócić bark do jego normalnej funkcji zarówno w kwestii zakresu ruchu, jak i siły.

      Ad 2. Nieprawidłowa elastycznośc I dlugość mięśni są zawyczaj wynikiem zwyczajnej ignorancji I nieświadomości konieczności stałego ich rozciągania. Każdy staw “napędzany” jest mięśniami, od których wymaga się sprawności równocześnie zaniedbując fakt, iż mięsień, by sprawnie działał musi być rozciągliwy. Jeśli nie rozciąga się mięśni, wcześniej czy później rodzą się określone łańcuchy napięć doprowadzające w ostateczności do problemów zdrowotnych w obrębie ciała. Elastyczność mięśni nie jest zależna od wieku! To człowiek w swojej nieświadomośći zaniedbuje ten fakt. Wystarczy porównać dwie osoby w podeszłym wieku: tę, która nie poświęcała swojemu ciału żadnej uwagi I tę, która stała po przeciwnej stronie skali. Od razu rzuca się w oczy różnica w ruchomości obu osób, ich sprężystości, zdrolności podejmowania wysiłku fizycznego itd. Najbardziej znanym i rozpowszechnionym efektem ubocznym nieelastyczności mięśniowej (także emocjonalnej) jest choroba zwana zmianami zwyrodnieniowymi (lub zwyrodnieniowo-wytwórczymi). Receptą na zachowanie zdrowia mięśni jest stretching w formie, która odpowiada danej osobie. Ćwiczenia rozciągania są w swojej wartości zdrowotnej stawiane o wiele wyżej, niż ćwiczenia siłowe. Te drugie mają sens jedynie wtedy, gdy trafiają na odpowiednio przygotowane mięśnie, które potrafią w pełni podołać wymogom treningu siłowego. Przede wszystkim umieją w pełni kurczyć się i rozciągać.

       Ad.3 Trudnymi do odczytania czynnikami wplywającymi na barki są te, których źródło tkwi we wzorcach reagowania emocjami. One żyją z nami praktycznie od urodzenia, stanowią jakąś część nas I są częścią naszego widzenia świata, reagowania na zdarzenia dziejące się w naszym życiu oraz stanowią integralną część naszej emocjonalności. Są one tak bardzo częścią nas, iż nie wyobrażamy sobie rozstania z nimi pomimo wielu przeszkód, które kładą nam na drodze. Jeśli jednak postanowimy pracować nad ich zmianą, rozpoczną się w organizmie pozytywne zmiany prowadzące do przekształcania naszego ja w coś nowego, lżejszego, bardziej promieniującego spokojem.

      Barki są stawami nadawcami i odbiorcami. Oznacza to, iż wyłapują one, kumulują  i przesyłają dalej określonego typu informacje w ciele. Przesyłając je dalej, kształtują rzeczywistość innych stawów czy też grup mięśniowych.

      Ponieważ barki są w aikido dosłownie wszędzie, należy o nie dbać i uważać na nie. Dobra rozgrzewka jest tu wręcz obowiązkiem, na co powinni zwracać uwagę prowadzący zajęcia. Ignorowanie jej jest działaniem skierowanym na szkodę własnych uczniów. O zdrowiu barków decydują elastyczność mięśni, ich prawidłowa siła, odrobina masażu co jakiś czas lub zabiegów rewitalizacyjnych oraz niezależność intelektualna prowadząca do odrzucenia niepotrzebnych lęków, tłumionych złości czy agresji wobec świata.

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      niedziela, 14 sierpnia 2011 12:37
    • Aikdio i ręce - w wersji polskiej


      Ręce działają nieodłącznie z ramionami, więc można stwierdzić, że także wypełniają całą przestrzeń fizyczności w aikido. Z mechanicznego punktu widzenia są złożonym zespołem stawów, mięśni, ścięgien oraz czujników czucia, które działając wspólnie stworzyły niezwykle precyzyjny narząd. Ręce bowiem dotykają, chwytają, rysują, uderzają, ciągną, szczypią, są wszystkim, co wykonuje własnoręcznie człowiek. Dzielimy je z innymi ludźmi oddając je do uścisku na powitanie, obejmujemy nimi nasze dzieci, kładziemy je nimi do snu i głaszczemy ich głowy, by je uspokajać, gramy na pianinie, na skrzypcach, szyjemy, naprawiamy zegarki, trzymamy garnuszki… Ręce idą ręka w rękę z naszą wolą.


      Aikido to nasze ręce Są zawsze o krok przed nami “witając” każdy atak, spajają sie z nim I proponują ciału odpowiedzi na to, co zastały. Nasze ki prowadzone jest poprzez końcówki palców. Rękami właśnie kończymy każdą technikę wskazując nimi ostateczny kierunek ruchu (rzutu). To one w pewnym sensie rozszyfrowują naszego uke.

      Ręce współpracują ściśle z oczami. To para wspierająca się i wzmacniająca. Kierunek, w który patrzymy wzmacnia siłę działania ciała poprzez taki a nie inny wpływ na mięsnie posturalne.

      Ręce są silne, ale jednak bardzo delikatne. Bardzo. Podstawą rąk są nadgarstki, które pracują jak łuki  oparte o skośną podstawę kości przedramienia, na których utrzymywane są przy pomocy krótkich ale wytrzymałych więzadeł pełnych zakończeń nerwowych. By więc dbać o ręce należy dbać o nadgarstki. Przy bolesnym lub niestabilnych nadgarstku nie ma mowy o sprawnym działaniu ręki a więc o jakimkolwiek sensownym aplikowaniu technik aikido. Wiele z technik wymaga blokowania nadgarstków w pozycjach dla nich skrajnych w jednym celu: następnym krokiem będzie już ból, który wymusi na uke ruch, który jest kontynuacją jego ataku a naszego podjęcia techniki obronnej. Najlepszych chyba przykładem jest nikkyo. Nie ma wątpliwości, że ta technika działa bardziej, niż skutecznie, gdy zostanie dobrze zaaplikowana. Działa wystarczająco przekonująco, by iść za tym, czego wymaga…

      Rozgrzewając ręce należy poświęcić im na tyle dużo uwagi, by stopniowo przygotowywać je do ćwiczeń. Wejście do dojo i podjęcie ćwiczeń bez przygotowania jest po prostu głupie i generuje urazy, które mogą trwać latami. A nie jest prosto wyleczyć nadgarstki ponieważ są tak nieodłączną częścią naszego codziennego życia, że trudno je „wyłączyć” z niego choćby na jakiś czas.

      Przypatrzmy się palcom: są maleńkie w porównaniu z innymi częściami ciała. A przypomnijmy sobie, co już musiały wykonać w życiu: podnosiły ciężary, pracowały śrubokrętem, młotkiem, pisały na maszynie, przyjęły już całkiem sporo chwytów w sankyo…  Palce są zbudowane tak, by podołać obciążeniom zewnętrznym ale trzeba mieć na uwadze fakt, iż mają nam służyć do końca życia. Bez dobrze działających rąk nie będziemy w stanie nawet sami się obsłużyć w naszych złotych latach. O tym warto pamiętać.

      Ręka ułozona w spoczynku pozostaje w tzw pozycji roboczej czyli dloniowa jej część skierowana jest ku dolowi I lekko ku środkowi I lekko odgięta w nadgarstku w stronę grzbietową. Palce są zgięte. To ułożenie powodowane jest rozkładem napięć mięśniowych wokoło nadgarstka właśnie. Jeśli chcę chwycić przedmiot – prostowniki stabilizują nadgarstek w pozycji wyprostu (odgięcia ku grzbietowej części ręki) umożliwiając tym samym zginaczom rozciągnięcie i zadziałanie poprzez skurcz czyli chwyt. Reka bardzo wyraźnie pokazuje, czym jest płynność pracy antagonistycznych grup mięśniowych. Dlatego też musimy pamiętac o ich elastyczności. I znów rozciąganie, rozciąganie… Praca biurowa czy też inny typ jednostronnego wykorzystywania rąk wymaga od nas nieustannej dbałości o nie.

      Ręce są oczami, które widzą to, czego nie widzą oczy. Aikido łączy te drugą „parę oczu” z reszta ciała, by odczytywały zdarzenia w dynamicznej sferze i działały w odpowiedzi na zastane tam sytuacje. Ręce są odbiciem naszego wnętrza. Są w jakimś sensie nami. To, jaką rekę podajemy na powitanie, pozwala wiele o nas powiedzieć. Uczyńmy nasze ręce delikatnymi i silnymi zarazem, stabilnymi i miękkimi.

      Parafrazując Klasyka: niech będą, jak woda.

      Szczegóły wpisu

      Czas publikacji:
      niedziela, 14 sierpnia 2011 12:31



Kanał informacyjny